کسب مدال طلای کشوری در یازدهمین المپیاد زیست شناسی توسط جنابعالی مایه افتخار خانواده و نتیجه تلاش های خودتان، محبت های پدر و مادر و زحمات برادر بزرگوارتان است. 

امید است در پرتو الطاف حق تعالی به موفقیت های بزرگتری دست یابید. 

                                                                                                  آقای امیرآقا 

کاش می دانست که برای او هم سر این سفره جایی هست.

...

چند خوردی چرب و شیرین از طعام      امتحان کن  چند روزی  در صیام

- خیلی بهم گفتن که شبیه شمام. تو مدرسه از همه بهترم. بچه ها بهم حسودیشون میشه. مامانم میگه تو هم مثل عموت خیلی باهوشی.

- (بلند قهقهه می زند) مامانت!.... از اولم بهش گفتم که این دختره خیلی احمقه.

دوباره لیوانش را بر میدارد و یک بار دیگر مراحل نوشیدن را طی می کند. دستهایش را روی لبه های مبلِ راحتی می گذارد و کمی خود را بالاتر می کشد. به نظر می رسد چند سالیست که روی همین مبل زندگی کرده است.

- بوی سیگار که اذیتت نمیکنه؟

- نه.

- سیگار می کشی؟

- نه!

- پس چرا گفتی اذیتم نمیکنه؟

- خب ...

- ترسیدی؟ یا از اینکه به مامانت گفتم احمق ناراحت شدی؟..... یا شایدم مثل اون احمقا هنوز تو تعارف گیر کردی.

- نمی دونم. شاید...

سریعا کمرش را از صندلی جدا می کند و با انگشت اشاره که قسمتی از تعادل سیگار را حفظ می کند، با حالت تا کید می گوید. 

- ببین پسر.... هیچ کسی شبیه من نیست. من باهوش نیستم، من نابغه ام.

 دوباره آرام روی مبل تکیه می دهد.

- من.... نابغه بودم.  

این مدعیان در طلبش بیخبرانند               آن را که خبر شد خبری باز نیامد

.

.

.

چه بگویم که خدا نصیب گرگ بیابان چنین ضربتی را نکند، قلب رئوف و خسته امیر آنچنان از تیغ برنده زبان آن بانو زخم خورد که در آن شرایط نابرابر، اصلا یارای پاسخ گفتنش نبود. هرچند بسیار برای فرار از آن منجلاب دست و پا زدم لکن هرچه می گذشت زهر آن شمشیر بیشتر مؤثر می افتاد و بیشتر فرو می رفتم. لا جرم طوقۀ شکست بر گردن انداختم و مرهمِ فراموشی به روی زخم نهادم.

تا اینکه ساعتی پیش مشاهده کردم که آن بانو نه تنها به وارد کردن آن زخم کاری کفایت نکرده بلکه به پاشیدن نمکِ کامنت نیز همت ورزیده است. از آن لحظه که چنین ناجوانمردی ای را ناباوانه نگریستم، ندای درون به بلندای توانش فریاد می زند که: "ای امیر، چه نشسته ای که ضربت خورده ای آن هم از جنس ضعیف. برخیز و به کین خواهی از آن زخم، چنان سپاهی از واژه ها فراهم کن که رجز خوانان را زبان در دهان بخشکد و سخنوران بی اختیار به تحسین بایستند".

باور نمی کنید اگر بگویم که در لحظه ای که قلم اولین واژه را می نگارید، نا خودآگاه آنچنان دگرگون شدم که تاب نگاهداری قلم در دستم را نداشتم. از آسمان اینگونه به وجود ضعیفم الهام شد که: " مگر نگفتیم ((الرجل قوامون علی النسا)). ای امیر دست از نوشتن باز دار و جنس مونث را ترحم کن که نا آگاهانه سخن می ورزد، ضعیف است و نحیف و او را قدرت برابری نیست. او را زبانی دراز داده ایم که خود نیز از چنین اشتباهی نادمیم". با دیدن چنین لابه ای آن هم از پروردگار عالمیان به هر آنچه که دوست دارم قسم خوردم که زین پس جز برای جنس مذکر، دست به شمشیر زبان نگیرم.  

هرچند گذشتن از جان که شاید بالاترین دارایی مادی هر انسان باشد بزرگترینِ فداکاری ها خوانده می شود  ولی اولا آنچه در این عمل از دست می رود، جان نیست بلکه گذشتن از زمان بیشتری برای زندگی است. دوما هر کسی بالاخره زمانی جان خود را از دست می دهد و چه بهتر که در راه هدفی باشد لذا گذشتن از جان در راه هدف نه تنها فداکاری نیست بلکه فرصتی است که هیچ عاقلی از آن نخواهد گذشت.

در نقطه مقابل گذشتن از نام نیک در راه هدف یعنی از دست دادن چیزی که جاودانه است. کسی که در راه هدفی از داشتن نام نیکش هم می گذرد برای ابد خود را از موهبتی محروم می کند. در حقیقت افراد زیادی که جانشان را در راه هدفی از دست داده اند علاوه بر تلاش برای رسیدن به هدف به موهبت ماندن نام نیک هم رسیده اند که این دو از دست دادن جان را بسیار ساده می کنند.

آنچه واضح است برتری هدف بر هر دوی اینهاست. هدف نهایی برای انسان آنچنان ارزشمند است که از هردوی اینها و بسیاری از چیزهای دیگر به راحتی می گذرد تا هدفش را دریابد. هرچند در مقابل هدف گذشتن از نام نیک ساده می نماید ولی گذشتن از جان خیلی ساده تر است.  

۱. گذشتن از "جان" برای هدف

2. گذشتن از " ماندن نام نیک" برای هدف

(اجالتا منظورم از جان مهمترین موجود مادی است، اخیرا بعضی ها گذشتن از جان برایشان ساده تر از گذشتن از ... است)

این جمله رئیس سازمان ... است که باعث جنجال فراوانی در مجلس شد و دانشجویان معلوم الحالی هم جلوی در سازمان تجمع کرده و خواستار اصلاح سخن شدند. پر واضح است که سخنان جناب رئیس  نیاز به اصلاح دارد ولی نه اینگونه که آقایان می فرمایند.

اصلا مگر کشوری در دنیا وجود دارد که مشروع بدست آمده باشد. مگر تمام کشور های جهان با جنگ و خونریزی و تجاوز بدست نیامده اند. مگر کشوری هست که به دست دیگری افتاده باشد یا از دست دیگری در آمده باشد بدون اینکه خونی ریخته شود. چرا فقط اسرائیل را نا مشروع می خوانید؟ مگر همین آمریکا نبود که صاحبان اصلی سرزمین یعنی سرخپوستان را به خاک و خون کشید. مگر ایران سرزمین هایش را با جنگ و ظلم بدست نیاورده یا از دست نداده است. نمی دانم شاید چون زمان زیادی گذشته آقایان فراموش کرده اند. کدام دلیل اسرائیل را نا مشروع می خواند و ایران، ترکیه، آمریکا، انگلیس و .. را مشروع. تا بوده همین بوده. هر کسی که قدرت بیشتر داشته سرزمینی را تصرف می کرده است. چرا در همین جنگ اخیر گرجستان و روسیه شما ساکتید؟ مگر برای عدالت زبان باز نمی کنید؟

بنده هرگز قصد دفاع از نظام ظالم اسرائیل و گذاشتن صحه بر جنایات بسیار آن نظام را نداشته و ندارم و نخواهم داشت، روی سخن من با آقایانی است که کاسه داغتر از آش هستند(بودند). به خدا اگر هدف این آقایان دفاع از مردم مظلوم باشد. همین آقایان هستند که بیروت عروس خاورمیانه را ویران کردند و با وجودی که مردم لبنان خواستار صلح و آرامشند به مشکلات دامن می زنند. اینها به دنبال جنگند به دنبال خونریزیند.

آقایان بگذارید مردم بدبخت فلسطین آرامش را تجربه کنند. بگذارید مردم مظلوم فلسطین لحظه با راحتی استراحت کنند. نگویید که آرامشی نیست تا اسرائیل از بین برود وقتی قدرتش را ندارید. نگویید جنگ جنگ تا پیروزی که پیروزی ای نصیبشان نمی شود و فقط مرگ و بدبختی را تجربه خواهند کرد. چرا وقتی خودشان خواستار مذاکره، خواستار صلحند شما دعوا راه می اندازید. به خدا شما هم مسئول مرگ کودکان و زنان فلسطینی و لبنانی هستید. بگذارید آب خوش از گلویشان پایین برود.

جمله رئیس را اینگونه تصحیح می کنم:

پیام ایران به تمام مردم جهان جنگ و خونریزی به اسم عدالت است مانند فلسطین

همین جاست که به تو می گوید که به دیگران فکر نکنی چون فقط خودت مهمی. ولی نمی داند که تو نمی توانی، نمیتوانی چون دوستشان داری، نمی توانی چون نمی خواهی بتوانی بدون آنها زندگی کنی. آنهایی که حرفت را نفهمیدند، آنهایی که بغضت را ندیدند. بغضی که در گلویت گیر کرده است. بغضی که هر قدر هم به آن بخندی، هر قدر هم مسخره اش کنی باز هم هست، باز هم راه گلویت را می گیرد. بغضی که هیچ وقت نمی ترکد چون تو یک مرد هستی و مرد هم که گریه نمی کند. مرد باید سنگ زیر آسیاب باشد، آسیابی که خیلی هم سنگین نیست.

پس بخند، بخند به دنیایی که فقط زیبایی داردو بخند به دوستانی که دوستت دارند و دوستشان داری و نگو دیگر از آنچه آزارت داد، از آنچه ناراحتت کرد. و اینجاست که از ته دل می خندی و قهقهه می زنی و اینجاست که حواست به پیرمردی جلب می شود که احمقانه به تو خیره شده است و تا نگاهش می کنی سرش را پایین می اندازد. شاید او فکر می کند که تو دیوانه ای ولی نه ... من می دانم که تو دیوانه نیستی. تو فقط داشتی با من حرف می زدی، چون کس دیگری را نداری، کس دیگری را نداری که حرفت را بفهمد، کس دیگری را نداری که جای تو گریه کند.

نترس، نترس از اینکه آن پیرمرد راجع به تو چه فکر می کند. بخند، بخند هرچند خنده تلخ تو از گریه غم انگیزتر است.