دیروز در خانه پدربزرگ با کتابی به نام بازشناسی قرآن برخورد کردم. کتاب در خارج از کشور به چاپ رسیده بود، مؤلفی به نام دکتر روشنگر(لقب مؤلف بود) داشت و طبق معمول هدفی نداشت جز کوبیدن اسلام و تلاش برای بدنامی آن. خوشبختانه این کتاب نیز مانند بسیاری از دیگر نمونه هایش منطق بسیار ضعیفی داشت و جواب دادن به آن خیلی دشوار نمی نمود.دو مورد در رابطه با این موضوع:
1. متاسفانه با وجود این که جنبش های ضد دین در حال افزایش هستند، روحانیون محترم ما هنوز اندر خم کوچۀ "قال باقر و قال صادق" مانده اند و از کنار مبارزات ایدئولوژیکی با فتوای پاک کردن صورت مسأله می گذرند، در صورتی که اکثر این جنبش ها از پشتوانه علمی و منطقی چندانی برخوردار نیستند. جوابهای علمای عزیز! هم متاسفانه آنچنان سرشار از کلمات و جمله های متعصبانه است که حتی خواننده بی طرف را هم وادار به جبهه گیری می کند.
ضمنا نباید از یاد برد که دلیل بیشتر این جنبش ها همین روحانیون به ظاهر مسلمان هستند که در این گیرو دار مبارزات ضد مذهبی، به دنبال انحصارطلبی و چپاول مردم بدبختشان می باشند.
2. یکی از بزرگترین شیپورهایی که اینگونه افراد در آن می دمند، مسائل حقوق زن در اسلام و تعدد زوجات پیامبر است که البته روش تخریب خوبی است چرا که زنان مظلومان همیشگی تاریخند و طرفداری از آنان یعنی جلب نظر نیمی از انسانها که بر نیمه دیگر خیلی هم کم تأثیر نمی گذارند!. مسأله حقوق زن در اسلام که بحث تازه ای نیست و من هم نه جرأت و نه فرصت نوشتن درباره آن را دارم. در مورد توهین به محمد، آخرین پاراگراف مقاله ای از علی شریعتی به نام "زن در چشم و دل محمد" را در زیر می آورم:
"من هرگاه که بیاد خانه و زندگی محمد می افتم که جوانی و کمال را با بیوه زنی پنجاه تا هفتاد ساله گذراند و در پیری با بیوه زنانی جا افتاده و بچه دار، چون ام سلمه و زینب دختر خزیمه " مادر بینوایان" و بخصوص حفصه سرکرد و خانه اش آن بود و خوراکش آن، نمی توانم از افسوس خودداری کنم که محمد می توانست زنانی زیباتر از آنها داشته باشد و زندگی ای بهتر از این و نیز هر گاه که سخنان نویسندگان را می خوانم که از شهوترانی محمد سخن می گویند و از حرمسرای محمد، نمی توانم از شرم پریشان نوشم که یک انسان، حتی نویسنده، تا کجاها می تواند ننگین شود و به خاطر مصلحتی زشت سیمای حقیقتی زیبا را که فخر انسان است وسرمایه تاریخ به چنین پلیدی ها بیالاید! "
