در افسانه ها آمده است که پرنده ای تمام عمر خود را به جستجوی بلندترین و زیباترین خار می گذراند،وقتی خار مورد نظرش را پیدا می کند، بر روی بوته خار می نشیند و خار را درون سینه اش فرو میبرد و همزمان با فشردن خار به سینه اش چنان آوازی سر می دهد که تمام موجودات عالم دست از کار می کشند و سراپا گوش می شوند . خدا هم از لذت در بهشت برینش لبخند میزند.این آواز حاصل جان دادن پرنده خارزار است.

پرنده خارزار عمر خود را پای یک آواز صرف می کند،ولی بدون دانستن اینکه این کار پایان عمر اوست .او نمیداند که تا چند لحظه دیگر خواهد مرد.

ولی وقتی ما خار را به سینه خود فشار می دهیم ، می دانیم ،درک می کنیم،ولی همچنان ادامه می دهیم.همچنان ادامه می دهیم................

                                                                     برگرفته از "پرنده خازار" اثر کالین مک کلاو

نوشته یک غزل بر من جوادم            تمام عمر بر او من غلامم

بالاخره راه داد ما برای آقا جواد شعر بگیم، البته:

ببخشید ار که نظمم لایقت نیست            سخنها واژه هایم عاشقت نیست

ببخشیدا که زور من همین است              تمام   قدرتم  ناچار  این  است

خیلی نوشتم و خط زدم ولی آخرش تقدیم به آقای "جواد نوری جاوید" رفیق گرمابه و گلستان

................................................................................................................................

نورِ جاویدی ز جمع خوب یاران می رسد                    بلبل از وصل گُلش بین چه غزلخوان می رسد

ذوق شاعر خشک شد همچون کویر بی کسی               واژه چون "جاوید" شد همواره باران می رسد

همت و مردانگی از سرزمینم رخت بست                  غصّه کم کن، یک جواد از جمع مردان می رسد

پشت شاعر خم شده از دولتِ بُخل وحَسد                    پشت خود را راست کن، ربِّ کریمان می رسد

روزگاری بس سیاه است و غریب و بی وفا                لیک نوری از جوادم ،بر  دل و جان می رسد

عاشق ار در ظلمت شبهای ره، تو گم شدی                  اندکی صبری نَما ، خورشید تابان می رسد

قلب شاعر یخ زد از انفاس سرد مردمان                      گرمی  فریاد  او  از  شرقِ  تهران  می رسد

دوستی با یک فرشته  آرزو کردم ولی                        مهر بانتر از مَلِک، در شکل انسان می رسد

در زمان خِلقتش ،خالق به خود بالید و گفت:                   لطفی از سوی خدا بر اهل ایمان می رسد

وحشت اندر لشکر جور وجفا افتاده چون                     از میان جمع ما شیری  به  میدان می رسد

خوار و غمگین من ندیدم روی ماهش را هنوز               با وجود غصه ، با لبهای خندان می رسد

در تمام عمر خود چون او ندیده این "امیر"                   رحمتی  از بیکرانِ  آن  خدایان  می رسد

خدایا تو را شکر میکنم که بالا خره یکی پیدا شد مارا درک کرد.شعر جواد را می گویم.

ای جواد نمی دانم چه شد که به این فکر افتادی ، نمی دانم چه گونه ذهنت به روی حقیقت بیدار شد ، شاید خواب دیدی ، ولی هر چه هست دستانت را می بوسم که این چنین من را ، این چهره پر فروغ علم و دانش، فرهنگ و هنر و ادب و ... به دیگران شناساندی.

بله این من هستم که جواد نوشته ، شاید خودم هم باورم نشود ولی این من هستم،من هستم که همه از من خوششان می آید، ای کاش خودم نبودم و با خودم دوست می شدم.ای کاش...  

دیشب آقای اردوان آقا (داداشم هستن) زنگ زدن که:

-امیر فردا می خوای بری "نمایشگاه کتاب" چند تا کتاب هست برای من و مامان و خاله بپرس!

با خودم فکر کردم این "میخوای بری" که اردوان آقا گفت شبیه اون "میخوای بری" هایی هست که بابامون می گفت.یعنی "باید بری".

خواستم بگم جوگیر تو ۴ سال از من کوچکتری حداقل یه خواهشی بکن/یه احترامی بذار /...دو روز تو خونه من نبودم تحویلت گرفتن آدم شدی .

خاک تو سرم کنن که اینقدر بدبخت شدم که باهام اینجوری برخورد میشه

قابل توجه خانواده گرامی: خودتون گم میشید میاید اینجا نمایشگاه کتاب هر غلطی دوست دارید می کنید .من حال ندارم برم!!!

خاله عزیز استثناً کتاب شما پیگیری می شود.                با تشکر جناب آقای امیر آقا

شاید اگه......

سخن ها گفته شد از درد و درمان               به  وبلاگ عزیزان و  طبیبان

یکی از غصه وغم های خود گفت                 که من دارم بلا ، باشم پریشان

بداهه  در پی  پُستی روان شد                   نوشت از یار ،با دستان لرزان

حفاظ  ذهن را  برداشت، راحت                   زبان بگشود از عمق دل و جان

به  خود معهود شد پا پس ندارد                  از آن نالید از جهل  لعیمان

یکی از لاو¹ و از ارزش سخن داد                  ز بد عهدی و از تزویر دوران

شکایت کرد از عشّاق امروز                        ز مغرور و ز ترس و دردِ هجران

سپس از دل همی سر داد آواز                    به آن غرّید از اوضاع  ایران

خبر  آمد ز  وبلاگ  عزیزی                           کجایی ای امیر فرزند آرمان²

نوشته نامه ای خوانا و گیرا                         طبیب غافلی با قصد درمان

نوشته مشکل از دوران ما نیست                ننالید اینچنین از جامعه مان

چو خواندم نامه اش دیوانه گشتم               تمام این بدن آمد به عصیان

سخن را روی با صاحبدلان بود                     نه با مردان عقل و فکر و پیمان

سخن از دل برآمد ،حرف دل بود                   ندارد عقل با دل ،هیچ امکان

کنون بشنو سخن از پیر³ شاعر                   گر از من پند خواهی مرتضی جان

خرد را نیست با دل هیچ کاری                     نجوید راه عقل، کاو باشد انسان

لسان شاعر شیرین سخن را                      ببوسد هر که باشد از ادیـبـان

.......................................................................................................

1.love

2.نام پدر بنده

3.منظور از پیر خودم هستم گرچه به ظاهر جوانم

شنبه یک آقای خارجی(از انگلستان) به دانشکده ما آمد.

علی بستانی واسه چی بچه رو جو گیر می کنی که بره سوال بپرسه؟

آخه امیر احمق اگه طرف فارسی هم حرف می زد که تو نمی فهمیدی؟

این چه غلطی بود کردی؟خاک بر سرت

نمی دونم چرا وقتی قرصامو نخوردم نمی تونم شعر طنز بگم.یعنی واقعا خوشحالی و ناراحتی من به خاطر کمبود یا زیادبود(؟) یک سری مواد شیمیاییه.

پس روح چی؟اگه مشکلات روحی با قرص و آمپول خوب می شن که ...

شعر آقای ایرج رو این جوری عوض می کنم.

شاعری قرص روان* می خواهد                 نه معانی نه بیان می خواهد

*قرص روان:قرصی که به آدم روانی داده می شود.

اجالتا این دوبیتی که قبلنا گفتم برای سها می نویسم.