تقدیم به آقای دکتر نصری شوهر خاله عزیز

در آخر واگن قطار روی زمین چمباتمه زده ،پاکت سیگارش را نگاه می کند، یک نخ بیشتر در آن نمانده است،لحظه ای به آن یک نخ نگاه می کند،شاید نمیداند چرا جدیداٌ یک پاکت هم در روز کفافش را نمی دهد،ناسزایی می دهد و آخرین سیگارش را روشن می کند. اولین کام را می گیرد بعد آرنج هایش را روی زانوانش می گذارد و دستانش تحت جاذبه صاف می شوند، دود از لای انگشتانش رد می شود و میچرخد و به بالا میرود، هوای داخل قطار اندکی متلاطم است،دود زیاد شکل خودش را حفظ نمی کند خیلی سریع مغلوب باد می شود. نمی دانم چرا دیگر به سیگارش پک نمی زند، مگر آخرین سیگارش نیست.

پیرمردی نه چندان خوشپوش از دستشویی بیرون می آید، دستهای خیسش را به  نشانه وسواس اندکی بالا گرفته است هنوز دارد آب از دستانش می چکد ،به نظر می رسد دود سیگار اذیتش کرده است،زیر لب حرفی می زند ، یک استغفرالله می گوید و از کنار جوان می گذرد، لحظه ای به من نگاه می کند، فکر می کنم به نظرش جوان معقولی آمده ام.

-"جوان های امروز همشان همینطوریند طعم سختی ها و تلخی های زندگی را نچشیده اند همینجوری الکی زانوی غم بغل می کنند و ادای افسردگی در می آورند،سیگار می کشند و فکر می کنند مرد شده اند".

از روی بی حوصلگی نیم نگاهی به پیرمرد می اندازم و جواب می دهم :"حق با شماست". انگار متوجه شیوه من در جواب دادن شده باشد راهش را ادامه می دهد.دوباره به جوان خیره شده ام.

اهالی ادب اندر مزایا و معایب همسفر بسیار سخن گفتند، لیک درک خوب آن را سفر بسیار لازم است.چند روز پیش که قصد مراجعت به پایتخت را کرده بودم به محض سوار شدن در اتوبوس چشمم به سالمندی گرانقدر افتاد که قصد نشستن در کنار من را داشت ، خدا شاهد است که هنوز 2 دقیقه نگذشته بود که علاوه بر رشته و دانشگاه ،بر نام دبیرستان قبلی بنده نیز مطلع گشت، البته مکشوف واقع شد که آن عزیز سالها در خدمت آموزش و پرورش بوده اند.بگذریم که تا اتوبوس قصد حرکت نمود اینجانب از لیست قیمت های سالهای پیش از انقلاب (گوشت،مرغ،بلیت اتوبوس و...) بهره مند گشتم لیک چون یارای تحمل بیش از این نداشتم،خویشتن را به کاری مشغول داشتم که این شعر سروده شد.  

نیمه شب در راه تهرانش امیر             حس شعر و شاعری کردش اسیر

ذهن معلولش به نرمش باز شد             خلف عادت کرد و فکر آغاز شد

چون ز شهر سعدیا بیرون شدش          از نکردن های خود محزون شدش

یاد باد آن عهد و پیمان با خودت           دیگری خر فرض کردی یا خودت

قصدت این بود که در تعطیلات            بس بیافزایی بر این معلومات

با خودت گفتی روم آدم شوم                مثل پژمان شهرۀ عالم شوم

چون گذشته من نیافتم روی آب            هی امیر بسه دیگه پاشو،نخواب

یادم آمد من کوانتوم هسته ای               دوسه ماهیست کتابش بسته ای

اینجا بود که آن آقای محترم به خواب مبادرت ورزیدند پس ما نیز قصد خواب کردیم.

با خودم گفتم فراموشش بکن               نفس بیدارت رو خاموشش بکن

لطفا از درس و کتابت پس مگوی        ذهن خود خسته مکن چاره مجوی

از مشکلات وزنی و قافیه ای ایراد نگیرید مقصود چیز دیگری است.

هر گونه شباهت اسمی قویا طکزیب می شود.

ای عزیز این قصه ام را گوش کن                  mp3 خود را لطف کن خاموش کن

قصه از چند سال پیش آغاز گشت                  دوم خرداد پس از یک گشت هشت

کشورم در دست اصلاحات بود                     مشترک دردی رو درمان می نمود

مملکت در دست یک دکتر فتاد                      مشکلات ایروان را برد باد

در سیاست احمدی استاد بود                         کل ملت از وجودش شاد بود

در میمیک چهره اش دقت کنی                      بی لطافت باشی ار بر دیگری رغبت کنی

در رجایی بودنش تردید نیست                       از خدایی بودنش تردید نیست

از علوم هسته ای آگاه بود                            حق ملت را ز غربی می ربود

او که آمد نوجوان معتاد بود                          در کلامش حرف شین برجای حرف صادبود

پس به فوت وام و فن ازدواج                        گشت ارشاد و مسلمانی رواج

مملکت ار مفسدات چون پاک شد                    دخترک از عابران بی باک شد

قبل او آن پسرک بی کار بود                        کشورش چون پونه او چون مار بود

آن تورم دیو از خود بی خبر                         در خیالات پسر چون یک تبر

بر نهال زندگیش می نواخت                         ضربه ای کارا و آن را مینداخت

پس رییس از بهر آن شیرین پسر                   عزم کرد و کشت آن دیو دوسر

در حساب ارزیش پس دست برد                    بی عوض در دست آن آقا سپرد

کس خبر از کارمحموده نداشت                     مملکت برنامه و بودجه نداشت

چون که او ایران من را دوست داشت              شعله ای از عدل زیر پوست داشت

پس تمام کشورش را گشت زود                     مشکلات امتش را حل نمود

از دهانش تازه اخباری رسید                        از کلامش بحث یک دختر پرید

کاو به خانه با اجاق گاز و هود                     با کمک کارد و چنگال هر چه بود

دخترک با نام رب آغاز کرد                         هسته ها را پشت هم پس باز کرد

صلح جویان از درون هسته ای                     ناگهان آمد انرژی بسته ای

دخترک مومن و 17 سال داشت                     سانتریفیوژ رو هم بقال داشت

ذهن ایرانی ز غربی برتر است                     عالِم کافر مثال یک خر است

دانش غربی ز جهد و تجربه است                  پیش الهام تجربه چون ملعبه است

این مهندس مسلکان چون گوهرند                   در پی ساختن کاوشگرند

دانش افروزان این مرز عظیم                        با نگاهی بر خداوند کریم

اولین باری که موشک ساختند                      بینی غربی به خاک انداختند

هان ببخش ار قصه ام کوتاه بود                     قصدم از این ،گفتن یک آه بود

حکایت

گویند خواجه محمد (ما عرفناهُ به پویش) شبی از شبها تا صبح به گفت و شنود تلفنی با ضعیفه ای مشغول بود،بسیار گفت و شنید ازتعاریف و تماجید و تعاشیق وذلک و غیره، لیک سحر چون که از ابرازات وی فارغ شد،باز یاد یار دیرینهُ خود کرد.

گر چه گل رنگش ز لبهای تو باشد سرختر

                                    لیک از آن بوی گیسوی تواش نارد خبر

گفتمش یاری دگر جو،گفت با آه حزین

                                    گشتم ،اما هر کجا رفتم ندیدم زو اثر

گفتمش زیبایی این گل زیارت بیش نیست؟