شنبه 11 دی ماه سال 1389 ساعت 02:30 AM
بله. خدا را شکر بر سر سگهای بیابان این روزها از عصبانیت چوپان بی نوا می کوبد زبان بسته از ناچاری دانشجوی دانشگه شریف می ریند. حالا ما کجا مدفوع بد ظاهر و بد بوی آن بی زبان کجا!
بگذارید از یک سوال شروع کنم!
آبا تاکنون به این فکر کرده اید که یک روز ظهر بروید چهارراه ولیعصر و هیچ آدمی آنجا نباشد؟ کاملا سوت و کور باشد؟آیا ممکن است واقعا؟
آیا واقعا احتمال آن صفر است؟
.
.
.
رفتار یک انسان قابل پیش بینی نیست(کاملا!). حداقل من که نمی توانم پیش بینی کنم. با این وجود آیا مسخره نیست که عده ای می آیند و حرف از جامعه شناسی می زنند وقتی خودشان هم معترف هستند هیچ چیز از یک انسان نمی دانند. آیا یک جامعه شناس (بهترینشان) می تواند بگوید که من در فلان شرایط چه رفتاری از خودم نشان می دهم؟ اگر نمی تواند(که نمی تواند) پس چطور به خودش جرات می دهد راجع به جامعه ای که من در آن هستم اظهار نظر کند؟
شاید جوابتان این باشد که من بخش بسیار کوچکی از این جامعه هستم ولی مساله اینجاست که آن جامعه شناس راجع به هیچ کدام از انسان های این جامعه نمی تواند حرفی بزند(پیش بینی کند). خودش هم اعتراف میکند که نمی تواند!
.
.
.
جامعه شناسی ساده تر است یا روانشناسی(یا فیزیک؟)؟
پ.ن:
قصد داریم وبلاگمان را دوباره زیاد زیاد بنویسیم درش. بیایید و ببینید و بخوانید و نظر بگذارید لطفا
مرسی
